Strona Główna
Aktualności
Dyrektorzy szkoły
Biogramy
Wspomnienia absolwentów
Absolwenci
Sztandary
Poezja i pieśni
Filmy
Deklaracja
Gnieźnieńskie linki
Spotkanie
2017-11-11

Dnia 16 października 2017 r. o godz 1200
w bibliotece ILO odbyło się spotkanie z:
Panią prof Anną Stankowską i Panem prof Wojciechem Stankowskim
 
 
Prof. dr habil. Anna Stankowska
ur. 28 maja 1939 - Witkowo
1956 - matura I LO im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie (Samulska)
1961 - magister chemii, Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu
           im.  A. Mickiewicza
1969 - doktor nauk chemicznych, Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii UAM
1977 - doktor habilitowany, Wydział Biologii i Nauk o Ziemi UAM
1979 - stanowisko docenta, Instytut Badań Czwartorzędu UAM
1990 - stanowisko profesora UAM
1996 - emerytowany profesor UAM
 
Członkowstwo
Polskie Towarzystwo Geograficzn
Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk
Komisja Badań Czwartorzędu PAN
 
Zainteresowania naukowe, programy badawcze
Geochemia
Ochrona
œśrodowiska
Minera
ły ilaste. Zróżnicowanie stratygraficzne i regionalne glin morenowych Polski w zakresie składu minerałów ilastych. Osady glacjalne Polski i Spitsbergenu.
Oddzia
ływanie składowania odpadów paleniskowych elektrowni węglowych na środowisko przyrodnicze (okolice Konina).
 
Publikacje

Ø  The clay mineral variability of glacial tills in Poland. Quaestiones Geographicae 7, Poznań 1981, s. 107-120.

Ø  14C and TL dating of neopleistocene sites in the Konin region. Zesz. Naukowe Politechniki Œlaskiej, Ser. Matem.-Fiz. z. 56, Geochronometria 4, nr kolejny 912, Katowice 1982. (współautor W. Stankowski)

Ø  Niektóre cechy litologiczno-mineralogiczne i środowiskowe glin morenowych SW Spitsbergenu. Polskie Badania Polarne 1970-1982. X Sympozjum Polarne, Toruń 1983, s. 156-166. (współautor W. Stankowski)

Ø  Definicja i genetyczna klasyfikacja glin morenowych. Przegl. Geolog. Nr 1, styczeń 1984, Warszawa. (współautor W. Stankowski)

Ø  Osady glacjalne Spitsbergenu w świetle badań mineralogiczno-chemicznych. XIV Sympozjum Polarne, Lublin 1987, s. 56-63.

Ø  Wpływ pokopalnianego zbiornika wodnego Gosławice na cechy geochemiczne osadów okalających zbiornik. Seminarium: Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych. Streszczenia referatów, Poznań 1988, s. 35. (współautor B. Walna)

Ø  Maximum extent of the Vistulian ice sheet in the vicinity of Konin, Poland: a geomorphological, sedimentological and radiometric evidence. Geographia Polonica No. 55, Warszawa 1988, s. 142-150. (współautor W. Stankowski)

Ø  Morfo, lito i chronostratygrafia Vistulianu we wschodniej Wielkopolsce. Seminarium: Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych. Streszczenia referatów, Poznań 1988, s. 45. (współautor W. Stankowski)

Ø  Minerały ilaste oraz substancje bezpostaciowe w glinach morenowych okolic Konina. Bad. Fizjogr. nad Polska Zach., T. XXXVIII, Ser. A, Geografia Fizyczna, Poznań 1988, s. 93-113.

Ø  Zmienność chemiczna zbiorników wodnych na podniesionych terasach morskich w dolinie Ebby, w okresie czerwiec-lipiec. XV Sympozjum Polarne, Wrocław 1988, s. 145-151.

Ø  Charakterystyka hydrochemiczna Hoglandvatnet i Alandvatnet (Spitsbergen Œrodkowy). XV Sympozjum Polarne, Wrocław 1988, s. 45. (współautor W. Stankowski)

Ø  Minerały ilaste osadów glacjalnych Polski i Spitsbergenu. III Krajowa Konferencja: Minerały i surowce ilaste. Streszczenia referatów, Warszawa 1988, s. 62.

Ø  Glacial deposits of the northern region adjacent to Petuniabukta in the light of mineralogical and chemical studies; central Spitsbergen. Polish Polar Research, vol. 10, No. 3. Warszawa 1989, s. 303-316.

Ø  Geochemical characteristics of Hoglandvatnet and Alandvatnet; central Spitsbergen. Polish Polar Research, vol. 10, No. 3, Warszawa 1989, s. 429-442.

Ø  Hydrochemistry of water basins on raised marine terraces in the lower part of Ebbadalen, Billefjorden, central Spitsbergen. Polish Polar Researche, vol. 10, No. 3, Warszawa 1989, s. 465-473.

Ø  Charakterystyka kompleksu sorpcyjnego w osadach glacjalnych Polski i Spitsbergenu. Bad. Fizjogr. nad Polska Zach. T. XL, Ser. A, Geografia Fizyczna, Warszawa-Poznań 1989, s. 47-67. (współautor B. Walna)

Ø  Charakterystyka chemiczno-mineralogiczna wód i osadów równi pływowej Petuniabukta. XVI Sympozjum Polarne, Toruń 1989, s. 104-109.

Ø  Clay minerals in the glacial deposits of Poland and Spitsbergen. Sympozjum: Geochronologiczeskie i izotopno-geochimiczeskie issliedowania w Pribałtikie i Biełorusi. Streszczenia referatów, Wilno 1989, s. 50-51.

Ø  Effect of bedrock and sedimentary environment on properties of glacial deposits in south Spitsbergen. Quaestiones Geographicae 11/12, Poznań 1990, s. 53-66. (współautorzy A. Choiński, W. Stankowski)

Ø  Wpływ pokopalnianego zbiornika wodnego Gosławice na cechy geochemiczne osadów okalających zbiornik. Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych, Wyd. Naukowe UAM, Poznań 1991, s. 327-341. (współautor B. Walna)

Ø  Morfo, lito i chronostratygrafia vistulianu we Wschodniej Wielkopolsce. Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych, Wyd. Naukowe UAM, Poznań 1991, s. 563-573. (współautor W. Stankowski)

Ø  Wpływ składowisk odpadów paleniskowych Gosławice i Adamów na otaczające œśrodowisko przyrodnicze. Przemiany œśrodowiska geograficznego obszaru Konin-Turek. Poznań 1991. (współautorzy M. Balsamska, B. Walna)

Ø  Zanieczyszczenie środowiska przyrodniczego w wyniku składowania odpadów paleniskowych w rejonie Konina. Krajowa Konferencja: Geologiczne Aspekty Ochrony środowiska, Kraków 21-23.10.1991, Kraków 1991, s. 340-345.

Ø  Ekologiczne aspekty składowania odpadów paleniskowych w pokopalnianych wyrobiskach w rejonie Konina. Konferencja Naukowo-Techniczna: Rekultywacja terenów zdegradowanych w województwie szczecińskim (18.09.1995), Szczecin 1995, s. 185-189.

Ø  Litologia i stratygrafia kenozoiku okolic Konina. Przegląd Geologiczny, vol. 43, nr 7, Warszawa 1995, s. 559-564. (współautor W. Stankowski)

Ø  Cainozoic of the Konin area with special emphasis on the stratigraphy of quaternary deposits. Quaternary studies in Poland, No. 13, Poznań 1995, s. 101-109. (współautorzy W. Stankowski, Z. Biedrowski, G. Kołodziej, M. Widera, P. Wilkosz)

Prof. zw. dr hab. Wojciech Stankowski

  Prof. dr Wojciech Stankowski ur. 23 marca 1935 r.( syn prof. Antoniego Stankowskiego długoletniego nauczyciela geografii w I Liceum Ogólnokształcącym im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie ), absolwent ILO w Gnieźnie z roku 1952, geomorfolog, geolog czwartorzędu. W latach 1981-1984 był dyrektorem Instytutu Badań Czwartorzędu, w latach 1984-1985 prorektorem UAM a od 2002 r. dyrektorem Instytutu Geologii UAM. Jest przewodniczącym Komitetu Olimpiady Geograficznej i Nautologicznej. Autor ponad 130 publikacji i 3 skryptów uniwersyteckich, autor podręczników do geografii dla szkół średnich, współautor proogramu nauczania geografii w gimnazjach. 

 
 
czytaj więcej
separator
Groby profesorów na cmentarzu św Krzyża
2017-10-20

Groby profesorów I LO na cmentarzu św. Krzyża


prof. Stefan Kolczyński                    15-12-1888 ÷  29-09-1946
prof. Zygmunt Błoch                         00.00.0000  ÷  01-01-1958
prof. Konstanty Gliszczyński            04-11-1888 ÷  29-03-1963
prof. Stanisław Puchała                    01-10-1890 ÷  05-10-1970
prof. Irena Kaszyńska                       13-06-1906 ÷  27-04-1976
prof. Antoni Stankowski                   13-03-1899 ÷  06-02-1989
prof. Zdzisław Olszanowski             09-02-1937 ÷  04-07-1990
prof. Felicjan Antoszewski               30-08-1930 ÷ 15-05-1991
prof. Krystyn Banach                        06-05-1931 ÷  13-08-1991
prof. Zygmunt Staniszewski                       1904  ÷           1995
prof. Stanisław Gawrych                 03-05-1911 ÷  04-01-1992
prof. Wanda Biała                           22-01-1942 ÷  03-07-2000
prof. Władysław Sweklej                25-10-1925 ÷   07- 05-2001
prof. Regina Kołodziejska               17-07-1920 ÷  27-10-2014

 

czytaj więcej
separator
Prof. Józef Kostrzewski
2017-06-01

Prof. Józef Kostrzewski ur.25-02-1885 r. w Węglewie k. Gniezna  zm. 19-10-1969 r. w Poznaniu. Uczęszczał do Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie, gdzie udzielał się w organizacjach samokształceniowych i patriotycznych (m.in. Towarzystwo Tomasza Zana). W Ostrowie nawiązywał kontakty z lokalnym środowiskiem politycznym, uczęszczał na wykłady polityczno-historyczne do księgarni Stefana Rowińskiego. W 1897 z powodu braku promocji do klasy IV (niższej tercji) przenosi się do Królewskiego Gimnazjum w Gnieźnie.Po aresztowaniach i procesie gnieźnieńskich gimnazjalistów, w 1903 reaktywuje tam działalność T.T.Z i w tym samym czasie nawiązuje kontakt z założonym w 1902 przez prof. Wincentego Lutosławskiego krakowskim Stowarzyszeniem Religijno-Patriotycznym „Eleusius” w efekcie zakłada Wielkopolski „Eleusius” i przyjmuje pseudonim „Wielki Eleuteryk”. W roku przedmaturalnym zadenuncjowany za działalność w T.T.Z i „Eleusius” zmuszony jest się przenieść z Gniezna do Konigliches Auguste Victoria Gymnasium w Poznaniu gdzie w 1907 zdał maturę.

W latach poznańskich działał w miejscowym Towarzystwie Przyjaciół Nauk, w jego Wydziale Archeologicznym. Był też wówczas współredaktorem Zapisków Archeologicznych Poznańskichi Albumu prehistorycznych zabytków Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1833-1915). Uczestniczył w Ogólnopolskim Zjeździe Filomackim w Warszawie, po którym został przez władze rosyjskie aresztowany. Po zwolnieniu studiował historię w Krakowie, następnie doktoryzował się w Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie pod kierunkiem prof. Gustafa Kossiny. Po I wojnie światowej angażował się w powstanie Uniwersytetu Poznańskiego. Pełnił funkcję kuratora i otrzymał godność filistra honoris causa korporacji akademickiej Filomatia Posnaniensis. Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności od 1928, a od 1935 roku jej członek czynny.

Był jednym z twórców teorii autochtonicznej w archeologii polskiej, która zakładała historyczną ciągłość osadnictwa słowiańskiego na terenie Polski od prehistorii. Na tym polu wdał się w polemikę z archeologami niemieckimi - Gustafem Kossinną i Bolko von Richthofenem, za co w czasie II wojny wpisany został na listę wrogów III Rzeszy. Po przegranej przez Polskę kampanii wrześniowej, na uniwersytecie w Poznaniu pojawili się archeolodzy w mundurach SS, a prof. Kostrzewski tylko dzięki pomocy przyjaciół oraz szybkiej ucieczce zdołał ocalić życie. W czasie okupacji ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem w Burzynie pod Tuchowem (pow. tarnowski) oraz Zarzeczu k. Niska (w należącym do Stanisława Hofmokla folwarku Klemensówka), ponieważ tropiło go Gestapo.

Po wojnie od 1952 członek tytularny, od 1957 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Otrzymał od macierzystego uniwersytetu 25 lutego 1965 tytuł doctora honoris causa. Ten tytuł nadały mu również inne uczelnie krajowe (np. Uniwersytet Jagielloński w Krakowie) i zagraniczne (np. Uniwersytet Humboldta w Berlinie). Uhonorowany wieloma odznaczeniami krajowymi (m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy w 1957) i zagranicznymi (m.in.: Oficer Legii Honorowej w 1937; Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego w 1964).

 

czytaj więcej
separator
W 66 rocznice PAS
2017-05-01

W bardzo ciekawej książce "Niebo za kratami" Mariana Pica wydanej w kilkunastu egzemplarzach można poczytać wspomnienia autora od momentu aresztowania, aż do wyjścia na wolność. Dwa egzemplarze tej książki znajdują się jeden w bibliotece druga w sali tradycji I Liceum Ogólnokształcącego im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie

 pro memoria

 

Skautowska konspiracja w Gnieźnie z przełomu lat 40. i 50.”

 

Kilka informacji i refleksji świadka, i uczestnika tamtych wydarzeń.

 

            Trudno po tylu latach wydobyć z zakamarków pamięci niektóre fakty czy szczegóły. Każdy pamięta z przeszłości różne fakty, zwykle te wybrane, podszyte emocjami. Inne zamazują się i z czasem znikają.

Pamiętając o tym, kilkakrotnie konfrontowałem swoje wątpliwości z Tadeuszem. Wspólnie weryfikowaliśmy niektóre zdarzenia. Obydwaj należymy do kurczącej się biologicznie grupy świadków i uczestników tych odległych już w czasie wydarzeń z przełomu lat 40. i 50. ubiegłego wieku.

Trzon założycielski i przywódczy oraz grupę szeregowych członków PAS ( Podziemnej Armii Skautowskiej ) stanowili uczniowie Gimnazjum i Liceum im. B. Chrobrego.

Pamiętajmy jednak, że było w organizacji kilku chłopców spoza społeczności gimnazjalnej. Byli uczniami innych szkół lub pracowali zarobkowo.

Jaki był stan osobowy PAS wiosną 1951 roku, ile kompletnych ”piątek” liczyła organizacja? Tego nikt precyzyjnie nie jest w stanie określić. Głęboka konspiracja wykluczała prowadzenie rejestrów, list obecności, etc. Trzon przywódczy organizacji szeregowym członkom był w ogóle nieznany.

Marian Pic* w swoich pełnych autentyzmu, refleksji i wzruszeń wspomnieniach załącza niekompletny rejestr 34 członków PAS, których nazwiska wymienione są w wyrokach i aktach oskarżenia WSR (Wojskowy Sąd Rejonowy) w Poznaniu, w tym 15 skazanych na długoletnie więzienie. Wydaje się, że grupa około 12 – 15 zaprzysiężonych członków organizacji uniknęła represji i aresztowania.

            Zorganizowanych w „piątki” konspiratorów łączyły koleżeńskie, nieformalne więzi, bezpośrednie częste interakcje, oparte na zaufaniu, lojalności i solidarności. Mówiąc wprost – najczęściej członkowie „piątek” byli zwyczajnie, po kumpelsku ze sobą zżyci, często łączyła ich zażyłość jeszcze sprzed okresu konspiracyjnego, często mieszkali w bliskim sąsiedztwie.

W przypadku naszej niekompletnej „piątki” – byliśmy chłopcami z tego samego „fyrtla”: Zenek (1932) z oficyny przy Franciszkańskiej z widokiem na sąd i więzienie, Jurek (1934) z sądu przy Rynku, Tadek (1934) z Warszawskiej przy Farnej, Janek (1936) z Podgórnej.

Stanowiliśmy zgraną paczkę. Znaliśmy się od początku powojnia. Kończyliśmy tę samą szkołę powszechną nr 3, na ul. św. Jana.

Z Tadkiem byliśmy do 1949 roku harcerzami granatowo – białej „szóstki”, której patronował Jan III Sobieski.

          Niezapomnianymi, wspaniałymi drużynowymi „szóstki” byli: najpierw Stanisław Osten –Sacken, potem Wiktor Strzyżewski, absolwenci liceum z lat 1946 i 1951.

Byli dla nas wzorem i przykładem do naśladowania. Cieszyli się rzeczywistym autorytetem, któremu byliśmy gotowi się podporządkować bez zastrzeżeń.

            Wracam do naszej „piątki”. Chciałoby się zapytać: „Gdzie są chłopcy z tamtych lat”?

Zenon Wróblewski (1932). Najstarszy spośród nas. Brat łata. Roztropny. Na Zenka można było zawsze liczyć. Ukończył szkołę zawodową. Był kierowcą na poczcie. Wyjechał podobno z Gniezna. Czas zatarł ślad.

Jerzy Kiszka vel Jerzy Jordan Marcinkowski (1934). Był naszym nieformalnym liderem.

Społecznie najdojrzalszy. Oczytany, elokwentny, przedsiębiorczy. Syn sekretarza sądu. Sąd przy Rynku był miejscem naszych spotkań. Maturę robi w „wieczorówce”. W 1953r. skazany na 2 lata za posiadanie broni. Wyrok odbywa w zakładzie karnym w Mrowinie koło Poznania.

Po półtorarocznym pobycie w zakładzie karnym zwolniony z powodu złego stanu zdrowia. Schorowany. Leczy gruźlicę kości. Kończy studia nauczycielskie i polonistyczne. Pracuje w szkolnictwie.

Odchodzi przedwcześnie. Z Tadkiem, pewnego listopadowego dnia 1975r. towarzyszyliśmy Jurkowi w Jego ostatniej drodze na cmentarzu św. Piotra w Gnieźnie.

Tadeusz Bogajewski (1934). Matura 1954r. Zawodowo związany z kolejnictwem, gdzie pełnił kierownicze funkcje. Rzeczowy, odpowiedzialny, wrażliwy.

Podpora gnieźnieńskiej koszykówki: najpierw jako zawodnik, potem działacz i sędzia. Ojciec Piotra i Jacka: ongiś znakomitych hokeistów na trawie, reprezentantów Polski. Mieszka w Gnieźnie.

           Zaprzysiężenie. Przedwiośnie 1951 roku. Jedno z pomieszczeń sądu na Rynku, od ul. Tumskiej, na pierwszym piętrze.

Przysięgę odbiera ode mnie i Tadeusza „Lechu” – Aleksander Koperski. Znamy się z widzenia, z gimnazjum. Tadek jest pewien, że był też Zbigniew Rożak, który stał na uboczu. Obecny był też Jurek, który miał kontakt z „Lechem”.

Na gołym stole metalowy krucyfiks, biblia i pistolet. Mamy świadomość powagi tej szczególnej chwili. Powtarzamy kolejno za „Lechem”, drżącym z emocji głosem, rotę przysięgi. Jej tekstu nie pamiętam. Na pewno kończyła się formułą: „Tak mi dopomóż, Bóg”.

Autor tego tekstu miał w tym dniu niespełna 15 lat. Wydaje się, że byliśmy ostatnimi zaprzysiężonymi członkami Podziemnej Armii Skautowskiej. Wkrótce została zdekonspirowana; nastąpiły pierwsze brutalne rewizje i zatrzymania.

            Fakt, że organizacja, będąc praktycznie cały czas w fazie budowania swoich struktur i stanu osobowego, przetrwa dwa lata – budzi podziw i respekt. Były to lata potęgującego się bezwzględnego terroru stalinowskiego, brutalnego likwidowania w zarodku jakichkolwiek prób czy odruchów oporu. Środowiska młodzieży pracującej i uczącej się były terenem szczególnie intensywnej inwigilacji.

             Gnieźnieńska konspiracja skautowska nie była wcale zjawiskiem wyjątkowym, szczególnym. W powojniu za udział w młodzieżowym podziemiu skazano kilkanaście tysięcy ludzi. Wypowiadając swoje „małe” wojny ówczesnemu reżimowi mówili „nie” obojętności rówieśników i kolaboracji dorosłych, ale przede wszystkim wyrażali sprzeciw wobec zaostrzającego się terroru stalinowskiego.

Czy konspiracja skautowska była kontynuatorką likwidowanego harcerstwa?

           Od 1948 roku rozpoczął się proces stopniowego i systematycznego likwidowania skautowego modelu ówczesnego harcerstwa. Szybko rozprawiono się z dotychczasowym harcerstwem typu skautowego, który opierał się na baden- powellowskich „imperialistycznych wzorcach wychowawczych”. Zlikwidowano harcerstwo starsze, przekazując młodzież szkół średnich pod opiekuńcze skrzydła ZMP. Już akcja obozowa 1948 roku przebiegała pod hasłem HSP (Harcerska Służba Polsce). W 1949 roku w miejsce krzyża harcerskiego i lilijki wprowadzono odznakę harcerską wzorowaną na znaczku ZMP. To musiało zrodzić odruch protestu i buntu, którego wyrazem była konspiracja skautowska.

Przywódców PAS cechowała wyjątkowa dojrzałość. Kierowali nią młodzi ludzie w sposób roztropny i zadziwiająco dojrzały. Nie podjęto żadnych nieprzemyślanych czy nierozważnych decyzji, które mogły narazić ich wykonawców na jeszcze drastyczniejsze represje i wyroki. Ograniczono się do realizacji celów realnych, takich jak: rozrzucanie i kolportowanie ulotek, gromadzenie i przechowywanie broni i amunicji, prowadzenie szkoleń.

Organizacja była głęboko zakonspirowana, oparta na przemyślanej selekcji i doborze członków. Długo np. nie zdawałem sobie sprawy, że mieszkający w moim najbliższym sąsiedztwie Zbychu Bakowski (ul. Podgórna), Marian Hoffman (Franciszkańska), czy Rysiek 4 Nowak (Tumska), też byli zaprzysiężonymi członkami PAS. Ale to wyszło na jaw dopiero po jakimś czasie.

To wszystko i tak nie uchroniło organizacji przed dekonspiracją i rozbiciem.

Dla wcale niemałej grupy młodych gnieźnian tamtych lat zaangażowanie się w działalność konspiracyjną wymierzoną przeciwko terrorowi stalinowskiemu było nie tylko odruchem serca i porywem młodzieńczego sprzeciwu, ale skutkowało traumatycznym doświadczeniem długoletnich wyroków, które zabrały im młodość.

Tak, jak pamiętamy o Towarzystwie Tomasza Zana z 1894 roku, którego zadaniem było budzenie ducha patriotycznego; tak, jak nigdy nie zapomnimy o daninie krwi, jaką złożyli uczniowie i absolwenci w latach 1939 – 1945, tak i działalność Podziemnej Armii Skautowskiej wymierzona przeciw zniewoleniu komunistycznemu, zapisała się na trwałe w 150- letniej historii gnieźnieńskiego gimnazjum i liceum im. Bolesława Chrobrego.

Jan B. Ćwikliński

Poznań, 2012 matura 1953

 

 

*Marian Pic „Niebo za kratami”. W tym miejscu dziękuję Pani Marii Nowickiej, siostry „Lecha” Aleksandra Koperskiego, za udostępnienie tych wspomnień.  

 

czytaj więcej
separator
1%
2017-02-23

Stowarzyszenie Absolwentów ILO w Gnieźnie
jest Organizacją Pożytku Publicznego.
W związku z tym zwracamy się
do koleżanek, kolegów i sympatyków
Stowarzyszenia o przekazanie

1%

odpisu od podatku

KRS 0000379779

Dziękujemy
Zarząd Stowarzyszenia
 

 

czytaj więcej
separator
znalezionych: 52 na 11 stronach
poprzednie   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11   dalej
Wszystkie prawa zastrzeżone absolwent.gniezno.pl 2008r.