Strona Główna
Aktualności
Strona szkoły
Dyrektorzy szkoły
Biogramy
Wspomnienia absolwentów
Absolwenci
Sztandary
Poezja i pieśni
Filmy
Deklaracja
Gnieźnieńskie linki
Aleksander Koperski
2018-05-14

Instytut Pamięci Narodowej
 
objekt edukacyjny p.t. „Codzienność PRL w korespondencji z minionych lat"
 
Aleksander Koperski, członek organizacji „PAS" z Gniezna.
 
Zaznaczenie tematu
        Tuż po zakończeniu działań wojennych w Gnieźnie, 21 stycznia 1945 r. powołana została nowa władza narzucona przez działaczy lubelskich. Wraz z przybyciem urzędników do miasta skierowano grupę operacyjną Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. W kolejnych łatach umacniano władzę ludową, zwalczano tzw. reakcyjne podziemie. W Polsce, według wzorów radzieckich, tworzono organizacje młodzieżowe i partyjne. W tym samym czasie spychano do podziemia lub utrudniano działalność przedwojennym organizacjom patriotycznym, takim jak Związek Harcerstwa Polskiego i religijnym, takim jak Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Były one bardzo silnie zakorzenione w realiach gnieźnieńskich miały wieloletnią tradycję i skupiały jeszcze niezmdoktrynowane grupy społeczeństwa. Przeprowadzone akcje przeciw tzw. kułakom oraz nacjonalizacja odbiły się głośnym echem w Gnieźnie. Młodzi ludzie wychowani w poszanowaniu dla prawdy i wolności przyglądali się, jak Polska staje się zniewolona. Po 1949 r. sytuacja gwałtownie się na pogorszyła. Rozpoczął się okres stalinowskiego terroru. Wprowadzono obowiązkową naukę języka rosyjskiego w szkołach. Władza komunistyczna w Gnieźnie przystąpiła do usuwania niewygodnych politycznie przedwojennych działaczy. Zmuszano ich do wpisania się na listę członków PPR lub odsuwano od udziału w życiu społeczno-politycznym miasta. W ramach „walki o handel" rozpętano nagonkę przeciw prywatnym właścicielom sklepów i zakładów. Szczególnie było to widoczne w Gnieźnie, gdzie 95% przedsiębiorców stanowili drobni kupcy i rzemieślnicy. Ich zakłady były jedynym źródło dochodu dla wielu rodzin. Wszystkimi procesami umacniania władzy ludowej na terenie Gniezna zajmował się Leon Kamerman -I sekretarz Komitetu Miejskiego PPR, a później PZPR. Takie działania aparatu urzędniczego wywoływały nastrój buntu i antypaństwowe nastawienie części młodego pokolenia Polaków, w tym uczniów Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie.
W reakcji na te wydarzenia powstała niewielka, ale bardzo sprawnie kierowana i mająca wielkie plany walki z władzą komunistyczną organizacja młodzieży gimnazjalnej pod nazwa „PAS". Należało do niej łącznie około 40 osób. Wśród nich znalazł się mój bohater, Aleksander Leszek Koperski, który odważył się być wolnym.
Skrócony życiorys mojego bohatera
 
Aleksander Koperski urodził się 14.03.1933 roku w Gnieźnie. Był synem Agaty z domu Kostrzewskiej i Kazimierza, z zawodu kupca z zamiłowania sportowca. Okupację spędził w domu, wychowywany razem ze swoimi dwiema siostrami przez matkę, gdyż ojciec w kwietniu 1941 roku został aresztowany przez Gestapo pod zarzutem przynależności i współpracy z organizacjami podziemnymi. W więzieniach i obozach przebywał do 18.01.1945r."
Aleksander, mając 12 lat, zdał egzamin do szóstej klasy szkoły podstawowej nr 2 w Gnieźnie, a w roku 1948 rozpoczął naukę w Męskim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Gnieźnie. Tam zapoznał się z członkami organizacji, do której wstąpił we wrześniu 1949 roku. Przysięgę złożył w marcu 1950 r.
W roba 1950 zaczęły odbywać się rewizje z demonstracją broni i strzałami w podłogę w domu przy ul. Czystej 2a. Aleksandra Koperskiego aresztowano 19 lipca 1951 roku. PO zwolnieniu z więzienia „Leszek", bo tak na niego mówiono, ukończył Technikum Poligraficzne, później pracował w Gnieźnieńskich Zakładach Graficznych. Założył rodzinę i został ojcem trójki pociech. Zmarł w roku 2001 r. pochowany jest w Gnieźnie.
 
Działalność w organizacji ,PAS'
 
      Aleksander Koperski we wrześniu 1949 roku wstąpił do organizacji, która początkowo przyjęła nazwę USA - Underground Scouting Anny i liczyła „aż" 10 Osób m.in. Rożak, Skrzypiński, Benedykt Kłosin, Włodzimierz Pietrowski i Aleksander Koperski. Członkowie tej organizacji starali się o broń.
     Wiosną 1950 r. organizacja zmieniła nazwę na PAS -Podziemna Armia Skautowska. W tym samym czasie, w lesie w Dalkach, A. Koperski i inni członkowie PAS-u przed Rożakiem złożyli przysięgę na wierność organizacji. Na początku kwietnia nastąpiła zmiana na stanowiskach zastępców dowódcy. Pierwszym zastępcą został Władek Pietrowski, a drugim A. Koperski. Został wyznaczony na objęcie kierownictwa nad maksimum piątką chłopców. Koperski wraz z Rożakiem 30 kwietnia wymalowali na bramie domu przy ulicy Cierpięgi i na pobliskim parkanie hasła „Śmierć komunistom" oraz obraźliwe uwagi pod adresem marszałka K. Rokossowskiego. Koperski uczestniczył w zebraniu w Miejskim Lesie, które miało ma celu zakłócenie uroczystości pierwszomajowych. Zrezygnowano jednak z tych planów i przyjęto plan pisania listów z pogróżkami do działaczy partyjnych. W pierwszy dzień Świąt Wielkanocy 1950 r. nasz bohater wziął udział w przedstawieniu sztuki „Sądzenie kułaka". Treść jej ośmieszała i kompromitowała sądownictwo polskie. W marcu 1951 roku z inspiracji Leszka Koperskiego i Władka Pietrowskiego organizacja zwiększała swoje szeregi. Do PAS wstąpił wówczas Marcin Rutkiewicz (żyjący do dziś, pierwszy aresztowany przez UBP w Gnieźnie). Wkrótce nasz bohater do organizacji werbuje również Zenona Wróblewskiego i Stanisława Barę.
W dniu 19 łipcal951 organy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Gnieźnie dokonały ostatecznej likwidacji nielegalnej organizacji PAS. Tego dnia aresztowany został A. Koperski. Po aresztowaniu i pobycie w więzieniu w Gnieźnie w dniu 29 Października Wojskowy Sąd Rejonowy w Poznaniu rozpatrywał sprawę naszego bohatera. „Prokurator oskarżył Aleksandra Koperskiego o to, że:
a)     w okresie od początku 1950 roku do 30 kwietnia 1951 r., będąc zastępcą dowódcy nielegalnej organizacji pod nazwą Podziemna Armia Skautowska (PAS), czynił na terenie Gniezna przygotowania do obalenia przemocą demokratycznego ustroju Państwa Polskiego, brał udział w zebraniach konspiracyjnych, gromadzeniu broni palnej i werbunku w szeregi organizacji PAS,
b)     w czasie od kwietnia 1950 r. do kwietnia 1951 r. w zabudowaniach swoich rodziców w Gnieźnie przy ulicy Czystej w różnych okresach gromadził i przechowywał broń palną." Koperski zeznawał jako świadek w sprawie swoich oskarżonych  kolegów z organizacji, jednak sąd uznał, że jego zeznania nie zasługują na wiarę i obliczone są na rozmyślne pomniejszenie winy oskarżonych.
Do czasu rozprawy, która odbyła się w Poznaniu w Sądzie Wojskowym przy ul. Młyńskiej, przebywał w więzieniu w Gnieźnie. Wyrok jaki wydał WSR w Poznaniu w sprawie przynależności do PAS naszego bohatera był jednym z najwyższych, bo wynosił aż 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Mimo maltretowania w czasie śledztwa zaśpiewał na sali rozpraw na melodię międzynarodówki: przeklęty będziesz Ty Stalinie, przeklęty będzie reżim twój... " , czym okazał niezłomność ducha.
Z tego okresu zachował się oryginalny wiersz wysłany przez matkę Aleksandra, do rodziny, która w 1951 r. odprowadzała syna, więźnia systemu stalinowskiego terroru, na stację kolejową w Gnieźnie.
 
Rozpacz matki
 
W dniu 19 października 1951 r. o szarej godzinie
opuszczali chłopcy nasz Gród a cicha modlitwa jak pieśń do nieba płynie. Strzegły Was automaty, najeżone bagnety w smutku towarzyszyły Wam ojcowie, matki kobiety Poznań. Tama Garbarska — wysiadać Lecz z głową do góry grupa Wasza szła.
Bo Syny Wy nędzy i znoju Trzeba ten puchar goryczy wypić do dna To los Wasz w niesprawiedliwem ustroju. A ziemia we łzach nam szeptała zła czeka Waszych synów dola. Rozprawy, wyroki, więzienia, obozy, niewola. Nie wiadomo jak długo trwać będzie ta niedola, nadzieja, że trwać będzie niezłomny Wasz duch".
 
       Najdłuższy czas po skazaniu A. Koperski odbywał w więzieniu progresywnym dla młodocianych w Jaworznie, powstałym na terenie byłego podobozu Auschwitz. Sporadyczne widzenia na odległość pozostawiły niezatarty, traumatyczny ślad w psychice matki i siostry. Po powrocie z więzienia, z którego został zwolniony na mocy amnestii w 1953 roku, zaczął podupadać na zdrowiu. Przez wiele lat był „zaszczuty" przez władzę, która kontrolowała jego kroki. Przez następne lata nie mógł odnaleźć się w socjalistycznej rzeczywistości, miał trudności ze znalezieniem pracy. Nikomu też nie wspominał o trudnych wydarzeniach okresu stalinowskiego lat 50-tych.
Aby ukryć wybryk młodzieży i wymazać z historii istnienie organizacji „PAS", ówczesny dyrektor liceum nakazał zniszczenie wszystkich kronik szkoły do 1953 r. Na wiele lat zapomniano o tych wydarzeniach.
Wspomnienia odżyły dopiero 26 września 1998 roku podczas uroczystości jubileuszu 135-lecia Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. A. Koperski ponownie spotkał się ze swoimi przyjaciółmi z młodości. Na wniosek Rady Pedagogicznej, dyrektor I L.O. Bożena Politowicz, wręczyła A. Koperskiemu i wszystkim obecnym na uroczystości, a ówcześnie relegowanym karnie uczniom szkoły, członkom PAS, dyplomy Honorowych Absolwentów Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego. Bohaterskich uczniów uhonorowano przez odsłonięcie pamiątkowej tablicy w holu Liceum. Dla wszystkich było to szczególnie wzruszające i niezapomniane przeżycie oraz pierwsze po 50 latach upamiętnienie patriotycznej postawy".
 
Podsumowanie
 
Gniezno w czasie PRL nie może pochwalić się takimi zrywami antykomunistycznymi jak Poznański Czerwiec czy strajk w stoczni Gdańskiej, ale w historii miasta znajduje się mało znany powszechnie epizod dotyczący organizacji „PAS". Nie powstało do tej pory pełne opracowanie losów członków organizacji PAS", które w rnojej pracy chciałam zachować dla historii mojego kraju.
W celu zdobycia źródeł i materiałów do projektu dokonałam kwerendy w Bibliotece Publicznej- Miasta Gniezna oraz Bibliotece Szkolnej I Liceum Ogólnokształcącego im. B. Chrobrego w Gnieźnie. Okazało się, że na temat organizacji „PAS" nie ma jakichkolwiek opracowań. Dotarliśmy do informacji prasowych z 1998 r., w których po raz pierwszy publicznie w wolnej Polsce wspomina się członków organizacji uczniowskiej „PAS" z Gniezna. W naszej pracy wykorzystałam wszystkie dostępne materiały na temat A. Koperskiego i jego działalności. Najcenniejszym źródłem jest zachowany wiersz, przesłany przez zrozpaczoną ale dumną z syna matkę naszego bohatera. Jest on upubliczniany po raz pierwszy. Zeskanowaną kopię dołączam do pracy. Informacje dotyczące historii organizacji „PAS" zdobyłam od Mariana Pica zamieszkałego w Lublinie. Jest onautorem niepublikowanych wspomnień pod roboczym tytułem „Niebo za kratami", spisanych w 2000 roku w Gnieźnie. Jest to publikacja niezwykłą bo to jedyny taki zbiór informacji w Polsce opisujący oczami świadka los bohaterów organizacji „PAS" z Gniezna. Publikacja wykonana metodą ksero w niewielkim nakładzie autora jest nieosiągalna w obiegu ciotecznym. Pozostałe materiały: zdjęcie i życiorys pana Aleksandra Koperskiego, otrzymałam od jego rodziny nadal mieszkającej w Gnieźnie. Niestety większość prywatnych dokumentów została zniszczona po śmierci mojego bohatera. Potwierdzeniem naukowo-badawczym na istnienie i działalność antypaństwowej organizacji w Gnieźnie jest lakoniczna notatka w publikacji Instytutu Pamięci Narodowej p.t. „Atlas polskiego podziemia niepodległościowego 1944 - 1956", Warszawa - Lublin 2007. Aby wzbogacić pracę wykonałam zdjęcia budynków z Gniezna w których miały miejsce opisywane zdarzenia. W poszukiwaniach materiałów do tematu pomógł mi mój nauczyciel historii, opiekun projektu mgr Tomasz Tomkowiak.
Czuję się wyróżniona, że mogłam opracować biografię jednego z zapomnianych bohaterów walki o naszą wolność i niepodległość. A. Koperski i inni odważyli się stawić opór wobec zniewalającej machiny komunistycznego aparatu terroru. Teraz jego historia pozostanie zachowana w Muzeum Historii Polski. Jesteśmy pełni szacunku i podziwu dla postaw starszego pokolenia naszych rodaków. Nie wolno nam zapominać o tych, którzy poświęcili swoje młode zdrowie i życie, abyśmy my dzisiaj byli prawdziwie wolnymi.
 
 
1W odtworzeniu historii działań Aleksandra Koperskiego w organizacji „PAS" korzystaliśmy ze spisanych wspomnień Mariana Pica p.t. Niebo za kratami, kserokopia wdrukowana w Gnieźnie w 2000 r'.. ss. 14. 16. 17, 38-42, 47-50, 60.
2Oryginał listu w posiadaniu Marii Nowickiej z d. Koperska, zamieszkała w Gnieźnie. * Fragment artykułu p.t. Wszyscy jesteśmy Chrobrzakami Renaty Górałczyk-Zielonka, w: „Przemiany na Szlaku Piastowskim" nr 40 z 02.10.1998 r", s. 1 i 4 
czytaj więcej
separator
Biogram Maciej Zakrzewicz
2018-04-02

Profesor Maciej Zakrzewicz urodzony w Gnieźnie w1971 roku. Maturę zdał w 1990 roku w I Liceum Ogólnokształcącym im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie.

Pracownik Instytutu Informatyki Politechniki Poznańskiej, profesor Politechniki Poznańskiej, członek Rady Wydziału Informatyki i Zarządzania Politechniki Poznańskiej, członek Zarządu Stowarzyszenia Polskiej Grupy Użytkowników Systemu Oracle, profesor Collegium Da Vinci w Poznaniu, członek założyciel Stowarzyszenia E-learningu Akademickiego. Zainteresowania naukowe obejmują eksplorację danych (data mining), systemy baz danych/hurtowni danych oraz architektury aplikacji internetowych. Dla krajowych i zagranicznych uniwersytetów oraz przedsiębiorstw (m.in. Niemcy, Wielka Brytania, USA, Słowacja) prowadzi wykłady i szkolenia z zakresu projektowania i implementacji systemów informatycznych. Prowadzi lub prowadził wykłady akademickie dla Politechniki Poznańskiej, Fachhochschule Braunschweig-Wolfenbuettel, Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu, Loyola University New Orleans, Collegium Da Vinci w Poznaniu, Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Projektuje i realizuje szkolenia IT, opracowuje strategie informatyzacji, kieruje i doradza w projektach IT i R&D. Autor ponad 140 publikacji naukowych i naukowo-technicznych, m.in. z zakresu odkrywania zbiorów częstych, przetwarzania zapytań eksploracyjnych, adaptatywnych serwerów WWW, technik indeksowania baz danych, strojenia systemów baz danych, standardów Java dla baz danych i dla aplikacji wielowarstwowych. Współtwórca serii konferencji i seminariów PLOUG, służących transferowi wiedzy i technologii wśród krajowych przedsiębiorstw informatycznych. Stopień magistra informatyki uzyskał w 1995 roku (Rozproszone Systemy Komputerowe, "summa cum laude" Wydziału Elektrycznego Politechniki Poznańskiej), stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1998 roku (Eksploracja Danych), stopień doktora habilitowanego uzyskał w 2004 roku (Systemy Baz Danych).

 

czytaj więcej
separator
Spotkanie
2017-11-11

Dnia 16 października 2017 r. o godz 1200
w bibliotece ILO odbyło się spotkanie z:
Panią prof Anną Stankowską i Panem prof Wojciechem Stankowskim
 
 
Prof. dr habil. Anna Stankowska
ur. 28 maja 1939 - Witkowo
1956 - matura I LO im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie (Samulska)
1961 - magister chemii, Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu
           im.  A. Mickiewicza
1969 - doktor nauk chemicznych, Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii UAM
1977 - doktor habilitowany, Wydział Biologii i Nauk o Ziemi UAM
1979 - stanowisko docenta, Instytut Badań Czwartorzędu UAM
1990 - stanowisko profesora UAM
1996 - emerytowany profesor UAM
 
Członkowstwo
Polskie Towarzystwo Geograficzn
Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk
Komisja Badań Czwartorzędu PAN
 
Zainteresowania naukowe, programy badawcze
Geochemia
Ochrona
œśrodowiska
Minera
ły ilaste. Zróżnicowanie stratygraficzne i regionalne glin morenowych Polski w zakresie składu minerałów ilastych. Osady glacjalne Polski i Spitsbergenu.
Oddzia
ływanie składowania odpadów paleniskowych elektrowni węglowych na środowisko przyrodnicze (okolice Konina).
 
Publikacje

Ø  The clay mineral variability of glacial tills in Poland. Quaestiones Geographicae 7, Poznań 1981, s. 107-120.

Ø  14C and TL dating of neopleistocene sites in the Konin region. Zesz. Naukowe Politechniki Œlaskiej, Ser. Matem.-Fiz. z. 56, Geochronometria 4, nr kolejny 912, Katowice 1982. (współautor W. Stankowski)

Ø  Niektóre cechy litologiczno-mineralogiczne i środowiskowe glin morenowych SW Spitsbergenu. Polskie Badania Polarne 1970-1982. X Sympozjum Polarne, Toruń 1983, s. 156-166. (współautor W. Stankowski)

Ø  Definicja i genetyczna klasyfikacja glin morenowych. Przegl. Geolog. Nr 1, styczeń 1984, Warszawa. (współautor W. Stankowski)

Ø  Osady glacjalne Spitsbergenu w świetle badań mineralogiczno-chemicznych. XIV Sympozjum Polarne, Lublin 1987, s. 56-63.

Ø  Wpływ pokopalnianego zbiornika wodnego Gosławice na cechy geochemiczne osadów okalających zbiornik. Seminarium: Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych. Streszczenia referatów, Poznań 1988, s. 35. (współautor B. Walna)

Ø  Maximum extent of the Vistulian ice sheet in the vicinity of Konin, Poland: a geomorphological, sedimentological and radiometric evidence. Geographia Polonica No. 55, Warszawa 1988, s. 142-150. (współautor W. Stankowski)

Ø  Morfo, lito i chronostratygrafia Vistulianu we wschodniej Wielkopolsce. Seminarium: Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych. Streszczenia referatów, Poznań 1988, s. 45. (współautor W. Stankowski)

Ø  Minerały ilaste oraz substancje bezpostaciowe w glinach morenowych okolic Konina. Bad. Fizjogr. nad Polska Zach., T. XXXVIII, Ser. A, Geografia Fizyczna, Poznań 1988, s. 93-113.

Ø  Zmienność chemiczna zbiorników wodnych na podniesionych terasach morskich w dolinie Ebby, w okresie czerwiec-lipiec. XV Sympozjum Polarne, Wrocław 1988, s. 145-151.

Ø  Charakterystyka hydrochemiczna Hoglandvatnet i Alandvatnet (Spitsbergen Œrodkowy). XV Sympozjum Polarne, Wrocław 1988, s. 45. (współautor W. Stankowski)

Ø  Minerały ilaste osadów glacjalnych Polski i Spitsbergenu. III Krajowa Konferencja: Minerały i surowce ilaste. Streszczenia referatów, Warszawa 1988, s. 62.

Ø  Glacial deposits of the northern region adjacent to Petuniabukta in the light of mineralogical and chemical studies; central Spitsbergen. Polish Polar Research, vol. 10, No. 3. Warszawa 1989, s. 303-316.

Ø  Geochemical characteristics of Hoglandvatnet and Alandvatnet; central Spitsbergen. Polish Polar Research, vol. 10, No. 3, Warszawa 1989, s. 429-442.

Ø  Hydrochemistry of water basins on raised marine terraces in the lower part of Ebbadalen, Billefjorden, central Spitsbergen. Polish Polar Researche, vol. 10, No. 3, Warszawa 1989, s. 465-473.

Ø  Charakterystyka kompleksu sorpcyjnego w osadach glacjalnych Polski i Spitsbergenu. Bad. Fizjogr. nad Polska Zach. T. XL, Ser. A, Geografia Fizyczna, Warszawa-Poznań 1989, s. 47-67. (współautor B. Walna)

Ø  Charakterystyka chemiczno-mineralogiczna wód i osadów równi pływowej Petuniabukta. XVI Sympozjum Polarne, Toruń 1989, s. 104-109.

Ø  Clay minerals in the glacial deposits of Poland and Spitsbergen. Sympozjum: Geochronologiczeskie i izotopno-geochimiczeskie issliedowania w Pribałtikie i Biełorusi. Streszczenia referatów, Wilno 1989, s. 50-51.

Ø  Effect of bedrock and sedimentary environment on properties of glacial deposits in south Spitsbergen. Quaestiones Geographicae 11/12, Poznań 1990, s. 53-66. (współautorzy A. Choiński, W. Stankowski)

Ø  Wpływ pokopalnianego zbiornika wodnego Gosławice na cechy geochemiczne osadów okalających zbiornik. Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych, Wyd. Naukowe UAM, Poznań 1991, s. 327-341. (współautor B. Walna)

Ø  Morfo, lito i chronostratygrafia vistulianu we Wschodniej Wielkopolsce. Geneza, litologia i stratygrafia utworów czwartorzędowych, Wyd. Naukowe UAM, Poznań 1991, s. 563-573. (współautor W. Stankowski)

Ø  Wpływ składowisk odpadów paleniskowych Gosławice i Adamów na otaczające œśrodowisko przyrodnicze. Przemiany œśrodowiska geograficznego obszaru Konin-Turek. Poznań 1991. (współautorzy M. Balsamska, B. Walna)

Ø  Zanieczyszczenie środowiska przyrodniczego w wyniku składowania odpadów paleniskowych w rejonie Konina. Krajowa Konferencja: Geologiczne Aspekty Ochrony środowiska, Kraków 21-23.10.1991, Kraków 1991, s. 340-345.

Ø  Ekologiczne aspekty składowania odpadów paleniskowych w pokopalnianych wyrobiskach w rejonie Konina. Konferencja Naukowo-Techniczna: Rekultywacja terenów zdegradowanych w województwie szczecińskim (18.09.1995), Szczecin 1995, s. 185-189.

Ø  Litologia i stratygrafia kenozoiku okolic Konina. Przegląd Geologiczny, vol. 43, nr 7, Warszawa 1995, s. 559-564. (współautor W. Stankowski)

Ø  Cainozoic of the Konin area with special emphasis on the stratigraphy of quaternary deposits. Quaternary studies in Poland, No. 13, Poznań 1995, s. 101-109. (współautorzy W. Stankowski, Z. Biedrowski, G. Kołodziej, M. Widera, P. Wilkosz)

Prof. zw. dr hab. Wojciech Stankowski

  Prof. dr Wojciech Stankowski ur. 23 marca 1935 r.( syn prof. Antoniego Stankowskiego długoletniego nauczyciela geografii w I Liceum Ogólnokształcącym im Bolesława Chrobrego w Gnieźnie ), absolwent ILO w Gnieźnie z roku 1952, geomorfolog, geolog czwartorzędu. W latach 1981-1984 był dyrektorem Instytutu Badań Czwartorzędu, w latach 1984-1985 prorektorem UAM a od 2002 r. dyrektorem Instytutu Geologii UAM. Jest przewodniczącym Komitetu Olimpiady Geograficznej i Nautologicznej. Autor ponad 130 publikacji i 3 skryptów uniwersyteckich, autor podręczników do geografii dla szkół średnich, współautor proogramu nauczania geografii w gimnazjach. 

 
 
czytaj więcej
separator
Cmentarz sw. Krzyza
2017-10-20

Groby profesorów I LO na cmentarzu św. Krzyża


prof. Stefan Kolczyński                    15-12-1888 ÷  29-09-1946
prof. Zygmunt Błoch                         00.00.0000  ÷  01-01-1958
prof. Konstanty Gliszczyński            04-11-1888 ÷  29-03-1963
prof. Stanisław Puchała                    01-10-1890 ÷  05-10-1970
prof. Irena Kaszyńska                       13-06-1906 ÷  27-04-1976
prof. Antoni Stankowski                   13-03-1899 ÷  06-02-1989
prof. Zdzisław Olszanowski             09-02-1937 ÷  04-07-1990
prof. Felicjan Antoszewski               30-08-1930 ÷ 15-05-1991
prof. Krystyn Banach                        06-05-1931 ÷  13-08-1991
prof. Zygmunt Staniszewski                       1904  ÷           1995
prof. Stanisław Gawrych                 03-05-1911 ÷  04-01-1992
prof. Wanda Biała                           22-01-1942 ÷  03-07-2000
prof. Władysław Sweklej                25-10-1925 ÷   07- 05-2001
prof. Regina Kołodziejska               17-07-1920 ÷  27-10-2014

 

czytaj więcej
separator
Biogram prof Jozef Kostrzewski
2017-06-01

Prof. Józef Kostrzewski ur.25-02-1885 r. w Węglewie k. Gniezna  zm. 19-10-1969 r. w Poznaniu. Uczęszczał do Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie, gdzie udzielał się w organizacjach samokształceniowych i patriotycznych (m.in. Towarzystwo Tomasza Zana). W Ostrowie nawiązywał kontakty z lokalnym środowiskiem politycznym, uczęszczał na wykłady polityczno-historyczne do księgarni Stefana Rowińskiego. W 1897 z powodu braku promocji do klasy IV (niższej tercji) przenosi się do Królewskiego Gimnazjum w Gnieźnie.Po aresztowaniach i procesie gnieźnieńskich gimnazjalistów, w 1903 reaktywuje tam działalność T.T.Z i w tym samym czasie nawiązuje kontakt z założonym w 1902 przez prof. Wincentego Lutosławskiego krakowskim Stowarzyszeniem Religijno-Patriotycznym „Eleusius” w efekcie zakłada Wielkopolski „Eleusius” i przyjmuje pseudonim „Wielki Eleuteryk”. W roku przedmaturalnym zadenuncjowany za działalność w T.T.Z i „Eleusius” zmuszony jest się przenieść z Gniezna do Konigliches Auguste Victoria Gymnasium w Poznaniu gdzie w 1907 zdał maturę.

W latach poznańskich działał w miejscowym Towarzystwie Przyjaciół Nauk, w jego Wydziale Archeologicznym. Był też wówczas współredaktorem Zapisków Archeologicznych Poznańskichi Albumu prehistorycznych zabytków Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1833-1915). Uczestniczył w Ogólnopolskim Zjeździe Filomackim w Warszawie, po którym został przez władze rosyjskie aresztowany. Po zwolnieniu studiował historię w Krakowie, następnie doktoryzował się w Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie pod kierunkiem prof. Gustafa Kossiny. Po I wojnie światowej angażował się w powstanie Uniwersytetu Poznańskiego. Pełnił funkcję kuratora i otrzymał godność filistra honoris causa korporacji akademickiej Filomatia Posnaniensis. Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności od 1928, a od 1935 roku jej członek czynny.

Był jednym z twórców teorii autochtonicznej w archeologii polskiej, która zakładała historyczną ciągłość osadnictwa słowiańskiego na terenie Polski od prehistorii. Na tym polu wdał się w polemikę z archeologami niemieckimi - Gustafem Kossinną i Bolko von Richthofenem, za co w czasie II wojny wpisany został na listę wrogów III Rzeszy. Po przegranej przez Polskę kampanii wrześniowej, na uniwersytecie w Poznaniu pojawili się archeolodzy w mundurach SS, a prof. Kostrzewski tylko dzięki pomocy przyjaciół oraz szybkiej ucieczce zdołał ocalić życie. W czasie okupacji ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem w Burzynie pod Tuchowem (pow. tarnowski) oraz Zarzeczu k. Niska (w należącym do Stanisława Hofmokla folwarku Klemensówka), ponieważ tropiło go Gestapo.

Po wojnie od 1952 członek tytularny, od 1957 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Otrzymał od macierzystego uniwersytetu 25 lutego 1965 tytuł doctora honoris causa. Ten tytuł nadały mu również inne uczelnie krajowe (np. Uniwersytet Jagielloński w Krakowie) i zagraniczne (np. Uniwersytet Humboldta w Berlinie). Uhonorowany wieloma odznaczeniami krajowymi (m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy w 1957) i zagranicznymi (m.in.: Oficer Legii Honorowej w 1937; Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego w 1964).

 

czytaj więcej
separator
znalezionych: 53 na 11 stronach
poprzednie   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11   dalej
Wszystkie prawa zastrzeżone absolwent.gniezno.pl 2008r.